R.K.H.V.V.

Van één van onze verslaggevers, ( bron A.N.P. )

 

20 september 2013, VVO-3 – RKHVV-7 te Velp                                    aanvang 10. 00 uur.  

 

                            “Robbie”

 

De wedstrijd van vandaag ging als ware om des keizers baard, VVO was al kampioen en ook voor RKHVV stond er helemaal niets meer op het spel, ware het niet dat we vandaag toch wilden strijden tegen een prima kampioensploeg uit Velp, de reden hiervoor was dat we vandaag afscheid gingen nemen van Rob Schuil, één van de grondleggers van het inmiddels legendarische 7^e elftal, een duizendpoot binnen onze club, en nooit te beroerd om de handen uit de mouwen te steken.

Wat Rob allemaal al niet voor de club en zijn elftal heeft gedaan heb ik al eens eerder gememoreerd, zou ik dat nu weer gaan doen dan zit ik donderdag nog te schrijven.

Daarom wilden wij vandaag tegen de kampioenen ons beste beentje voor zetten, om Rob een mooi afscheid te bezorgen.

Rob werd ’s ochtends bij zijn voordeur al opgewacht door één van de leiders, die deze dag graag op de gevoelige plaat vast wilde leggen.

Rob was enigszins verrast door zijn aanwezigheid, maar leek verder vrij relaxed, en dat was de dagen ervoor nog wel eens anders geweest hadden wij begrepen van zijn huisgenoten.

Het afscheid nemen viel hem waarschijnlijk zwaarder dan hij had verwacht.

Na een kleine fotoshoot onderweg ging het op weg naar de kantine van de Blauwenburcht, waar geleidelijk aan de tent behoorlijk vol stroomde, de leiders waren blij verrast te zien dat bijna alle spelers die blessures hadden, toch hun tas hadden meegenomen.

Ze wilden vandaag indien mogelijk toch nog graag een paar minuten met Robbie spelen, een mooi gebaar, maar of het verstandig was zou later blijken.

Uiteraard kregen de meesten van ons het toch weer voor elkaar om niet in één rechte lijn naar de “Pinkenberg” te rijden, Velp-Noord was vandaag weer goed voor sightseeing voor een aantal onder ons, terwijl we er de laatste 10 jaar toch al een keer of 8 zijn geweest.

Zo kon het gebeuren dat we dus vrij laat arriveerden op het mooi gelegen Sportpark “De Pinkenberg”

In een goed gevulde kleedkamer was de stemming opperbest, en was Henk inmiddels aan het puzzelen welk team hij de wei in zou sturen, en Gerrit was inmiddels druk bezig het wedstrijdformulier in te vullen.

Verstandiger wijs had Henk gekozen om met fitte jongens te beginnen, de jongens met lichte blessures werden zodoende nog even gespaard.

Terwijl de spelers van  VVO-3 zich al ongerust maakten waar we bleven, gaf “Dikke Willem” de leider van VVO-3 te kennen, dat de wedstrijdbespreking waarschijnlijk door Martin Laamers werd gedaan, en het zodoende wat uit was gelopen.

Eindelijk om iets over tienen begonnen we dan aan de wedstrijd op een erbarmelijk hoofdveld, waar het tussen de twee zestienmetergebieden leek of er fragmentatiebommen waren gevallen.

In een gemoedelijk ambiance begon de wedstrijd met voor ons in de goal, Martijn, de rest van de achterhoede bestond uit aanvoerder Rob, Martin, Theo, en Arno, en op het middenveld begonnen we met Kees, Frank, en Patrick, in de voorhoede was er vandaag plaats voor Peter, Jan, en Gérard.

De behoorlijke volle bank wed bezet door Ruud, ( die terug was bij zijn oude club ) Björn, Ronnie, Stefan, Harm, en Toon, die weer bereidwillig was om de eerste helft te grensrechteren, al wou hij dat aan de verkeerde kant van het veld doen !!!

Vanaf het eerste fluitsignaal was er sprake van een leuke wedstrijd tussen twee goed voetballende ploegen, die met het slechte speelveld toch redelijk overweg bleken te kunnen.

Gelukkig voor ons had VVO besloten om één van de twee jonge middenvelders te laten vlaggen zodat we het daar goed bij konden benen.

De eerste schok voor ons kwam al na een tiental minuten toen Peter met een ogenschijnlijk zware knieblessure uit moest vallen.

Stefan stond al in het veld om Peter te vervangen, maar daar was ineens Ronnie, die het vandaag toch nog eens even wilde laten zien.

Stef vond het prima en nam weer plaats op de bank, de bank waar ook de “Smiecht” Ruud plaats had genomen, hij zou wel even zorg dragen voor het hondje van Silke Huisman.

Uiteraard weet je dan al dat het mis gaat, binnen no-time rende het beestje over het speelveld, en was menig speler bezig om het beestje te vangen.

Het was uiteindelijk Silke zelf die haar hondje weer te pakken kreeg, al waren er ook een paar spelers van VVO die nog graag gevangen wilden worden, hilariteit alom dus.

De eerste kansen waren voor RKHVV, maar er werd slordig mee omgesprongen.

Voorin waren we de bal veel te snel kwijt, zodat de jongens op het middenveld vele meters voor niets moesten maken, achterin stond het behoorlijk goed en werd er vooralsnog weinig weg gegeven, maar dat zou na een klein half uur veranderen toen een kiezelhard schot van VVO op fabelachtige wijze werd gestopt door Martijn, maar doordat er achterin niet adequaat werd gereageerd en Martijn de bal kwijt was, kon één van de aanvallers van VVO de 1-0 binnen schieten, jammer want we waren absoluut niet de mindere ploeg.

Even later was het ook al meteen 2-0 toen een VVO speler ongehinderd binnen mocht koppen.

Inmiddels was het aan de zijlijn behoorlijk druk geworden door supporters en familieleden van Rob, die vandaag naar zijn laatste kunstje kwamen kijken, zelfs zijn ouders waren erbij, een prachtig gebaar !!!

In de rust was het fanatisme onder de spelers toch zo groot, zodat er alsnog een paar harde noten gekraakt moesten worden, we wilden immers een mooi resultaat voor Robbie !!!

In de pauze stond Martin zijn plaats af aan Guus, die het toch maar weer ging proberen, Stefan kwam Jan aflossen die toch met een behoorlijk dik knie af moest haken, het speelde hem toch teveel parten.

Ook Kees ging eraf met een lichte kuitblessure, en nam de vlag over van Toon, die op zijn plaats de plek overnam van Arno die naar het middenveld opschoof.

Er ontspon zich een levendige wedstrijd met over en weer leuke kansen, en tien minuten na de hervatting ging de bal voor ons op de stip na een overtreding op Patrick.

Aanvoerder Rob ontfermde zich over de bal, en schoot onberispelijk binnen, 2-1.

Maar een paar minuten later wist VVO de marge toch weer te vergroten door de 3-1 binnen te schieten, maar de mooiste goal van de dag moest nog komen, het was Frank die na eerdere pogingen nu wel succes had met een schitterende lob, zijn specialiteit !!! 3-2.

Kort nadat Ruud was ingevallen voor Gérard werd het feest op de Pinkenberg, toen José en Roel hun man en vader van het veld af kwamen halen met een rode kaart !!!

Het moment was daar, na 45 jaar voetbal was het mooi geweest vond Robbie.

Met een klaterend applaus, en een luid meegezongen “Robbie bedankt” van medespelers en supporters werd hij door Theo en Patrick op de schouders van het veld gedragen.

Rob werd daarbij vervangen door Harm, die vlak voor tijd nog succes had met een mooi schot dat via de binnenkant paal doel trof, 4-3.

Even later floot de uitstekende scheidsrechter “Dikke Willem” af voor het einde, en kon het feest voor Rob beginnen.

Het meegenomen bier werd ontkurkt, en het werd een gezellige boel daar aan de zijlijn in Velp, diverse tranentrekkers kwamen voorbij maar Rob hield het tegen alle prognoses in droog.

Het afscheidslied ( Hey Robbie ) werd door iedereen in de kleedkamer luidkeels meegezongen, daarna gingen de leiders nog op pad om vervolgens met 2 meter bier terug te keren, en deze meters vonden gretig aftrek bij de spelers en supporters.

Vervolgens sprak Rob vanaf de mooie historische Engelse tribune, alle mensen nog een dankwoordje toe, hartverwarmend !!!

Na een bezoekje in de VVO kantine, ging het vervolgens richting Huissen, waar het afscheid van Rob in de kantine nog een gezellig vervolg kreeg.

In Huissen had Rob ook ineens weer zijn schoenen terug, die in de kleedkamer in Velp zoek waren geraakt. ( De Knip ??? )

Toch is er ook ongerustheid bij Rob, ( en niet alleen bij hem ) omdat hij bang is dat zijn levenswerk ( lees het 7^e ) binnenkort ter zielen zal gaan indien er niet bijtijds versterking bijkomt.

Ondanks dat we gisteren met 16 man waren, zijn er steeds meer spelers bij wie de lichamelijke klachten frequenter terugkeren.

Sommige van deze jongens hinken op twee gedachten, stoppen of doorgaan, en het kan dus maar zo zijn dat je komend seizoen behoorlijk in de personele problemen kunt komen, laten we hopen van niet maar dat slechte scenario is niet ondenkbaar, en die gedachte maakte Rob gistermiddag onrustig, en het werd hem even te kwaad later op de middag, heel begrijpelijk.

Rob gaat trouwens niet verloren voor het 7^e, hij blijft gewoon lid van het team, en zal als het even kan zoveel mogelijk mee trainen.

Na een supergezellige 3^e helft keerden op het eind van de middag de meeste spelers huiswaarts, Robbie en familie bleven als laatste over, terecht, het was zijn ( hun ) dag !!!

Normaal gesproken worden spelers van het 7^e niet groots uitgeluid, maar deze man is een absolute uitzondering.

 

            Robbie, bedankt voor alles !!!

 

a.s. zondag 26 mei gaan we zonder Rob beginnen aan onze laatste competitiewedstrijd, en deze wedstrijd wordt gespeeld tegen PAX, een leuk en gezellig team waar we graag tegen spelen.

Gezien het feit dat gisteren bijna iedereen “heel” is gebleven vertrouwen wij op een goede opkomst, zeker gezien het feit dat dit de laatste wedstrijd van het seizoen is, en we het seizoen dus gezellig af willen sluiten.

Misschien zou het leuk zijn als de spelersvrouwen en kinderen zich ook even laten zien.

Daarna zal familiedag nog een gelegenheid zijn voor de meesten om elkaar nog eens te zien, en gaan de meesten onder ons op zomerreces, sommigen zijn ten tijde van familiedag al weg, jammer maar het is niet anders.

a.s. zondag rekenen de leiders dus op een grote opkomst !!!

 

Voor nu is het mooi geweest, wij wensen jullie veel leesplezier en misschien tot donderdag, of anders zondag.

 

Groeten,

 

Gerrit & Henk

 

( Klik op de foto voor een vergroting )